Wstęp
Przenośne urządzenia elektryczne wymagają stosowania baterii i ogniw różnych typów. Akumulatory mają dostateczne pojemności, aby uruchamiać silniki spalinowe samochodów i napędzać niektóre urządzenia elektryczne.
Bateria składa się z kilku połączonych ogniw elektrycznych. Połączenie takie pozwala na uzyskanie wyższego napięcia niż z pojedynczego ogniwa. Potocznie mianem baterii określa się mylnie pojedyncze ogniwo.
Inspiracją do podjęcia badań, w rezultacie których wynaleziono ogniwa elektryczne były... martwe żaby. W 1786 roku włoski naukowiec Giovanni Galvani zauważył, że martwa żaba, na której dokonywał sekcji, dostawała wyraźnych drgawek, gdy dotykał jej skalpelem. Następnie stwierdził, że żabie nogi oddzielone od korpusu reagują w podobny sposób. Galvani nie był w stanie odpowiedzieć na pytanie, co było przyczyną tego zjawiska.
Jednak już w 1790 roku inny Włoch, Alessandro Volta, wykazał, że żabie nogi drgały, gdy zawarte w nich ciecze wchodziły w równoczesny kontakt z dwoma metalami, mosiądzem i żelazem. Powstawało w ten sposób prymitywne ogniwo elektryczne, zdolne do wytworzenia prądu na tyle silnego, że wprawiał w drgawki mięśnie żabich nóg.
Volta zbudował pierwsze ogniwo, umieszczając kawałek wilgotnego papieru pomiędzy krążkami z cynku i miedzi. Ogniwo było bardzo słabe, lecz Włoch szybko udoskonalił tę konstrukcję. Jedna z jego baterii składała się z szeregu połączonych ze sobą płytek cynkowych i srebrnych, oddzielonych papierem nasączonym roztworem soli. Krążki metalowe leżały na sobie, jak na stosie, poprzedzielane warstwami nasączonego papieru. Konstrukcja taka nosi dziś nazwę stosu Volty.